EL CHORRO

Codziennie żółte słońce wstaje nad wzgórzem. W cieple poranka powoli dojrzewają pomarańcze, a my jesteśmy tak daleko, że nic nie jest w stanie zakłócić spokoju porannej kawy. Są też ptaki, mnóstwo ptaków. Ich śpiew rozlega się nagle i porwany przez wiatr dotyka naszych uszu, by ulecieć w ciszę. W Andaluzji czas płynie wolno.

1 grudzień 2003 roku. Deszcz wali o namiot nieprzerwanie od dwóch tygodni, błoto po kostki, drogi zasypane, a w tle monotonnie warczy elektrownia. Jesteśmy w El Chorro, czas praktycznie stoi w miejscu. Nadzieja jest pełną wiedzą o rzeczach. Nie tylko o tym, jak się przedstawiają i jakimi są, lecz również o tym, jakimi powinny się stać, by urzeczywistnić swoje nierozwinięte przeznaczenie. Wypełnia nas nadzieja, ale zaczyna brakować cierpliwości. Rozwijamy nasze przeznaczenie na ośmiu metrach kwadratowych wilgotnego panela w Refugio. Czekamy. Każdy ma jakieś prywatne wyobrażenia o miejscu, do którego się udaje. Perła Andaluzji ("Grimper"), Wspinaczka pierwszej klasy w Andaluzji ("Klettern") - dlatego teraz spacerujemy z aparatami i uwieczniamy to, co nie znalazło miejsca na łamach prasy, a jest jak najbardziej rzeczywiste i tworzy miejscowy krajobraz.

Styczeń był najpiękniejszym miesiącem, jaki dane nam było przeżyć w Chorro. Żółte słońce codziennie wstawało nad wzgórzem, coraz mniej kropli odrywało się z sopli i kaloryferów na Makinodromo, a po trzech tygodniach pierwsi wspinacze pojawili się na Lourdesie. Kursujemy pomiędzy Poemą a Makinodromo, ciesząc się wspinaniem, słońcem i błękitem. W końcu możemy powiedzieć, że jest tak, jak miało być.

Wieczorami można zajść do Refugio, wypić piwo, zapalić, zobaczyć w telewizorze Andradę na La Rambli lub przy stoliku obok jak gra w kości, a następnego dnia tunelami przespacerować się pod skały. W dzień wolny oczywiście El Camino.

Co to jest El Camino del Rey? Tego nie wiedzą chyba nawet sami Hiszpanie. Przewodnik podaje: "wąska betonowa ścieżka przebiegająca w połowie wysokości wąwozu kilkaset metrów poniżej jego dna. Została zbudowana w ramach projektu budowy hydroelektrowni." Inna wersja - zbudowana po to, by król mógł obserwować postępy przy budowie linii kolejowej. Słyszeliśmy jeszcze przynajmniej dwie wersje, lecz nie zmienia to faktu, ze trzeba się tam koniecznie wybrać z liną czy bez.

Kiedy w nocy budziły mnie gromkie i niecenzuralne okrzyki "Strzałki", nie otwierając oczu, ani nie wytężając specjalnie słuchu, wiedziałem... pada. To z kolei znaczyło, że oboje mamy resta, że będziemy czekać, aż się wypada, czekać aż wyschnie oraz żywić nadzieję, że nie zacznie padać ponownie.

Właściwie to większość dróg w naszym zasięgu jest już zrobiona, teraz koncentrujemy się na naszych wybrańcach: ja na Shaka Zulu, Strzałka na Lourdes.

Zgodnie z naszym systemem "dziś mój dzień wspinania, jutro twój" wypadło na "Strzałkę", tak więc optymistycznie, lecz dość mozolnie pniemy się pod Makinodromo. Mimo że zostało nam zaledwie 10-15 minut podejścia, bez wahania decydujemy się na tradycyjny przystanek, a fakt, iż wyprzedza nas cała gromada bladych wspinaczy z obłędem w oczach wcale nas już nie dziwi. Przecież mamy czas. Jesteśmy pod ścianą i największa obawa staje się niestety rzeczywistością, Lourdes jest mokry i nawet pełne garści magnezji nie pomagają "Strzałce" w walce z wyjeżdżającymi chwytami i stopniami. Pozostaje jedno, czekać.
Czas mija, pogoda płata figle, a my cierpliwie oczekujemy na chwile, które będą uwieńczeniem naszego wyjazdu.

Kolejny dzień i znowu sylwetki ludzi giną gdzieś w przewieszeniu. To co niedawno wydawało się tak odległe, dziś jest już tylko miłym wspomnieniem. Wietrzny Shaka padł, mokry Lourdes pokonany! Życie ucieka, a wszyscy tu obecni wydają się z tego powodu wielce szczęśliwi. Jesteśmy w kraju Don Kichota pomni tego, że wiara na przekór rzeczywistości pozwala poruszać się w świecie przygód. Ciekawe tylko, kiedy Dulcynea zmieni się w Aldonze i czy będzie to odczarowanie czy też oświecenie. Na razie trzymamy się kurczowo swojego świata, magnezjując od czasu do czasu.